คำสัญญา by จูไบซัง

posted on 30 Jun 2009 00:02 by jubaiii in poem

ดาวและเดือนเลือนลางลับลาหาย

พยับเมฆกล้ำกลายบังบดแสง

สายลมไหวโชยเอื่อยอ่อนเหนื่อยแรง

เหล่าแมลงหลับไหลอ่อนโรยรา

 

ท้องนภาเวิ้งว้างอย่างเงียบเหงา

เหมือนเช่นเราคอยพร่ำร้องเพรียกหา

ไฉนเลยเธอเอื้อนเอ่ยเผยคำลา

หยาดน้ำค้างในตาหลั่งไหลริน

 

หยาดเม็ดฝนโปรยปรายทำหนาวสั่น

ดวงฤทัยรักมั่นสลายสิ้น

ดั่งฟ้าฟาดกลางฤทัยจมผืนดิน

รักเธอสิ้นแสนแสบแนบทรวงใน

 

เสียงเกลียวคลื่นผืนทะเลกระทบฝั่ง

ครั้นครานั้นรักยังชื่นสดใส

สองเราเคยร่วมรักผูกมัดใจ

ต่างสาบานรักไว้ให้สัญญา

 

ยามฟ้าครึ้มมืดมัวไม่กลัวโศก

เคยผ่านโลกร้อนหนาวแสนหนักหนา

เคยผ่านฝนผ่านฟ้าข้ามเวลา

ครั้นเธอฝากวาจามั่นรักจริง

 

หากแต่เดือนและดาวที่เลือนหาย

ทำเธอกลายคลายรักลงทุกสิ่ง

ลืมหรือไรฤทัยที่พักพิง

ใยจึงทิ้งรักมั่นคำสัญญา


 



 

นาฬิกา...เธอมอบเป็นของขวัญ

ยังเก็บมันแทนใจไว้เสมอ

เก็บในห้วงหัวใจไว้เพียงเธอ

เก็บไว้จนล้นเอ่อห้องหัวใจ

นาฬิกาเรือนนี้ยังเดินอยู่

แม้นไม่รู้ว่าจะหยุดลงตรงไหน

ต่างจากเธอที่ขอหยุดเรื่องหัวใจ

เพียงเพราะใครคนนั้นเขามาแทน

นาฬิกาเรือนนี้หมดความหมาย

เพียงผู้ชายคนนั้นที่หวงแหน

พรากเธอไปแสนไกลต่างดินแดน

ใยเธอลืมอ้อมแขนแห่งหัวใจ

กาลเวลาไม่เคยจะหยุดยั้ง

มันคงมีพลังขับเคลื่อนไหว

ผิดกับฉันที่สูญเสียพลังใจ

เพียงเศษเสี้ยวข้างในร้าวเกินทน

กาลเวลาไม่อาจหวนคืนได้

ถึงเดียวดายแสร้งกลั้นไม่หมองหม่น

ในเกมนี้ฉันแพ้ยอมจำนน

แม้ปี้ป่นแหลกเหลวคงหายดี

กาลเวลาล่วงเลยแล้วผันผ่าน

คอยสมานแผลใจครั้งป่นปี้

ฟ้าหลังฝนชะล้างจนหายดี

กาลเวลาครานี้มิลืมเลือน

..........................

ในเรื่องราวความรักที่หลากหลาย

ล้วนหญิงชายมากมายแสวงหา

ก่อกำเนิดเกิดเป็นนิยามมา

ล้วนเป็นยาลำเลียงหล่อเลี้ยงใจ

 

 

 

edit @ 22 Jun 2009 16:13:42 by จูไบซัง